(documentary fiction)

Kiedy obudziłem się rano ledwo pamiętając swój ostatni przed przebudzeniem sen, nie mogłem przewidzieć jak diabelnie prorocze gesty zostały mi w nim zesłane przez tajemne siły, co to nadają sens temu światu, obracają wskazówkami zegara oraz słoneczną tarczą na niebie.

Śniło mi się mianowicie, co z trudem i przez mgłę zacząłem sobie przedstawiać jeszcze tego samego ranka przy porannej kawie, iż szperając w garażu znalazłem jakiś cholernie cenny skarb. Nie był to zwykły skarb z tych, co to mają wartość sentymentalną, a każdy inny człowiek wiedziony zdrowym przeczuciem wyrzuciliby go czym prędzej na śmietnik; nie - to był najprawdziwszy skarb, którego posiadanie gwarantowało opierdalanie się bez umiaru przez resztę odmienionego tym sposobem życia.

Nie jestem osobą przesądną, nie kierują się znakami szczególnymi, nie w wierzę w przeznaczenie zapisane w księgach. Nie należę też do osób, które z jakichś mniej lub bardziej patogennych powodów zwykły szperać w garażu. Sen nie precyzował niestety jaki to skarb, gdzie konkretnie leży i w jaki sposób należy go odkryć. Co więcej, miał też aspekt problematyczny, bo jak wiadomo człowiek należący do pokolenia 1200 brutto nigdy nie może wyspać się w spokoju. Otóż skarb ten miał wartość zapośredniczoną, nie dało się za niego kupić od tak jachtu na Morzu Śródziemnym, domu na Ibizie, ani apartamentu na Upper West Side w NYC, choć oczywiście jego wartość przekraczała znacznie wszystkie te dobra razem wzięte. Mój skarb ze snu był o tyle problematyczny, że trzeba było go wprzódy gdzieś spieniężyć. Jak wiadomo w dzisiejszych czasach kantory nie obsługują ludzi chcących wymienić skarby na gotówkę, w banku też mogliby przyjąć człowieka chłodno i bez zrozumienia, co właściwie także i w normalnych okolicznościach nie byłoby niczym wyjątkowym. Zdałem sobie sprawę, że znalezienie skarbu to początek stromych schodów, zbyt stromych jak na upały przekraczające 30 stopni, ocieplający się klimat i nie zakończone - od mniejsza ilu lat - studia magisterskie.

Dopijając ostatni łyk kawy nie pamiętałem już niczego z tego, co jeszcze przed niespełna godziną rysowało mi się mgliście jako zapowiedź przyszłości opływającej w wszelkie możliwe dobra tego świata - co jakkolwiek może sprawiać chwilową radość, ale na dłuższą metę jest przecież nie do wytrzymania.

Następnego dnia wracając z ogródka działkowego, na którym od paru lat prócz trawy i paru drzew nie rośnie nic sensownego, próbowałem się skupić, by jechać możliwie najwolniej, gdyż droga była kamienista a wskutek upałów unosiły się z niej tabuny kurzu, co z pewnością nie najlepiej wpływa na świeżo umytą karoserię samochodu. Prowadzić samochód możliwe najwolniej jest najtrudniej w świecie, toteż czynność ta przypominała poniekąd trening umysłu adeptów Zen. Gdy moje skupienie osiągnęło stan krytyczny i już chciałem przyspieszyć, mój wzrok utkwił w okolicach skrzyni biegów, gdzie zza obudowy przedniej półki wysunął się okrągły przedmiot przypominający najzwyklejszą w świecie złotówkę. Życie w mieście sprawia jednak umiarkowane niespodzianki - nie była to złotówka, lecz jedna marka niemiecka w monecie z 1989 roku.

Jedna marka niemiecka w monecie z 1989 roku?

Mój sen z dnia poprzedniego nabrał wymiarów symbolicznych i można było go teraz odczytać na tysiąc sposobów. Podejrzenie, iż mój garaż jest w zmowie z moim samochodem za nic na świecie nie chciało mi przejść przez myśl jako możliwe, choć w zaistniałych okolicznościach było chyba najbardziej prawdopodobne. Samochód zdarzało mi się sprzątać, garaż nigdy (a przecież śniło się, że skarb w garażu znaleziony). Jedna marka niemiecka ukazująca się nagle i dopiero teraz w samochodzie, którym w ciągu pół roku zdążyłem przejechać ponad piętnaście tysięcy kilometrów po drogach, po których żadna część auta, nie mówiąc o monecie, nie miała prawa pozostawać w miejscu gdzie ją pierwotnie zamontowano? Wielki skarb wyśniony dzień wcześniej, za który można kupić całą fabrykę takich samochodów? Oczywiście był w tym diabelski trop, z którego znaczenia zdałem sobie od razu sprawę - oto jakoby otrzymałem od losu znak, iż jestem predestynowany, a moją ciężką, znojną pracą, którą od tej pory miałem zapełniać czas od świtu do nocy, zasłużę na wielki majątek i powodzenie w interesach. Muszę tylko wziąć się do roboty - zdawała się mówić jedna niemiecka marka, którą dzierżyłem niby na zachętę w dłoni.

Nie jestem jednak przesądny i opcję tę odrzuciłem z odrazą. Jedna niemiecka marka potrzebowała bardziej racjonalnego wytłumaczenia. A więc jednak garaż domaga się, by go posprzątać - pomyślałem. Samochód ruszył szybko wjeżdżając na drogę asfaltową, słońce świeciło na niebie, jedna niemiecka marka spoczęła głęboko na dnie mojego portfela. Reszta dnia zapowiadała się bez większych niespodzianek.

(lipiec/sierp 06)

Siedzimy, jak zwykle. Cóż innego możemy zrobić w obliczu nadchodzącej klęski? Gdy nasze nadzieje na choćby cień sukcesu, drobny promyczek uznania, lekki przebłysk wielkiego świata – wszystko przepadło?

Choć nie. Nie do końca przepadło. Jest szansa, że i my ogrzejemy się w blasku cudzej sławy. Jeśli tylko będziemy grzeczni. Siedzimy zatem na Stolarskiej i pijemy Pilsnera. Czekamy na telefon. Niektórzy z nas popatrują w kierunku miedzianowłosej barmanki. Tylko niektórzy, bo przecież wszyscy jesteśmy w szczęśliwych, stałych związkach. I czekamy.

Tydzień temu z kobietami naszego życia skontaktowała się pani sekretarka pani Anity Błochowiak, Redaktor Naczelnej „Wysokich Obcasów”. Chodzi, drogie panie, o wywiad. Redaktor Błochowiak ma taką wizją (tak sobie rzucam tylko luźne skojarzenia): cztery przyjaciółki, młode, piękne, odnoszące sukcesy, u progu kariery, prężne, to jest nasza przyszłość, przejmą cały kraj. Przy okazji może zobaczyć, co robią pań partnerzy, jakoś to porównać, zestawić. Przyszły piątek paniom odpowiada? Porównać, zestawić…taak.

A więc siedzimy na Stolarskiej, pijemy Pilsnera, niektórzy z nas popatrują w kierunku miedzianowłosej barmanki, która czasami się do nas ślicznie uśmiecha. I czekamy na telefon, który przywoła nas na Tarłowską, do pokoju zajmowanego przez Bartka i Małgosię (chodzi oczywiście o zaprezentowanie wystroju wnętrza) na rozmowę z panią redaktor. Telefon dzwoni, my kiwamy ze zrozumieniem głowami, dopijamy piwo, uśmiechamy się pożegnalnie do barmanki i wychodzimy. Bartek oczywiście robi nam zdjęcie (porównamy stan przed i po), Łukasz ciągle rozmawia przez telefon komórkowy (kolejny interes, podobno świetnie się sprzedają w Malezji polskie zszywki do papieru), Kacper skręca papierosa, którego i tak nie zdąży wypalić a Radek znów łyka jakąś pigułkę. Po prostu czterech wspaniałych. Brak nam tylko łyżew.

Mówiłam podaj długopis. Długopis. Taki do pisania. Naprawdę tak trudno to zrozumieć? Ech! Bardzo panie przepraszam, trudno dziś o porządnego mężczyznę, a tym bardziej o dobrego asystenta. Rzeczywiście (perlisty grupowy śmiech). Tak. To usłyszeliśmy zza drzwi pokoju Bartka i Małgosi. Taktownie przystanęliśmy na korytarzu. Kacper i Łukasz wyciągnęli piersiówki, byśmy mogli się pokrzepić.

Wchodzimy… Rany, czy to możliwe? Obok Pani Redaktor siedziała sama pani Endo (jej chyba nie trzeba opisywać, każdy wie, jak wygląda) i zawzięcie szkicowała kobiety naszego życia. Ołówkiem, zauważcie, szkicowała. To ona już nie używa tego pada? Tabletu, tak to się nazywa (Łukasz zna się na takich rzeczach). Tablety sprzedawaliście do Iraku? Wal się na ryj.

Dobry wieczór (powiedzieliśmy niepewnie).

Cześć kochanie (zgrabny chórek). Oto Pani Redaktor i pani Endo.

Pani Redaktor wyglądała, jakby niejedno gardło już przegryzła w tej robocie. Przyszpilające, piwne oczy, czarne jak sama noc w psychiatryku włosy (pewnie farbowane farbą firmy L’oreal, jest z pewnością tego warta) i najsmuklejsze na całej planecie palce. Drobniutka i jadowicie uśmiechnięta. Suworow twierdził, że te małe i czarne są najgorsze (Kacper wciąż czyta to samo). Może czas kupić nową książkę? Wal się na ryj.

Pani Redaktor, kiedy skończyła się nam przedstawiać wróciła do rugania asystenta. Chłopak był chudym blondynem i co chwilę poprawiał zsuwające mu się z nosa okulary w drucianej oprawce. Wyglądał na poważnie spiętego. Tym razem chyba poszło o notes.

Dobrze, że już jesteście. Możemy zaczynać. Najpierw pytanie do was wszystkich – jak długo się znacie. Otwieramy usta, ale spostrzegamy, że asystent krzywi się, jakby miał zaraz w łeb dostać.

Nie, nie, nie (Pani Redaktor uśmiecha się dobrotliwie), chodziło mi o Agnieszkę, Ewelinę, Magdę i Małgosię. Kiedy się spotkałyście, dziewczyny? Może czas to uwiecznić (mrugamy porozumiewawczo do Bartka). Mamy tu już uwieczniarkę. Ale to nie to, co porządny trzask migawki. Wal się na ryj.

Cóż (Magda odkaszlnęła), właściwie to poznałyśmy się dzięki nim (pokazuje na nas, a w nasze wątłe serca wstępuje nadzieja). Ale niemożliwe, musiałyście się gdzieś wcześniej spotkać. Niemożliwe! Podczas wspólnie organizowanej konferencji, na jakimś panelu dyskusyjnym, no przynajmniej podczas imprezy środowiskowej (mówiąc to Pani Redaktor spogląda na nas jakby była samym Platonem, żyjącym około 427-347 p.n.e., filozofem greckim, twórcą pierwszego systemu idealizmu obiektywnego oraz rzecznikiem arystokratycznej formy rządów i już wiedziała, że w idealnym państwie nie byłoby dla nas miejsca nawet w najniższej kaście). Musiałyście się wcześniej zetknąć. Powtórzyła to z wyjątkowo silnym naciskiem. Jak środowiskowa, to pewnie była w Pauzie, na Floriańskiej (Radek obraca się w tych kręgach). Słyszałem, że kulturyści to lubią się bujać w Gorączce. Wal się na ryj.

Ależ tak, rzeczywiście (Ewelina uśmiechnęła się promieniście) przecież po raz pierwszy spotkałyśmy się na ulicy Zapolskiej podczas Krakowskich Targów Książki. To było chyba trzy lata temu. Oj, tak, tak, no tak, rzeczywiście, jak mogłyśmy zapomnieć (brzmi zgodny, radosny chórek, a my słyszymy huk walących się w gruzy naszych nadziei). I dalej popłynęła opowieść o tym wiekopomnym spotkaniu.

Tak naprawdę to my też byliśmy na tych targach. Łukasz załatwił nam robotę przy rozdawaniu ulotek, które jego ówczesna firma drukowała. Umówiliśmy się, że każdy z nas przyprowadzi jedną koleżankę, żeby nie było tak nudno. Bartek przyprowadził Agnieszkę, Kacper Małgosię, Łukasz Ewelinę, a Radek Magdę. Tego dnia wypiliśmy dużo, podwędzonego ze stoiska organizatorów, wina. Sukces odniósł tylko Łukasz (wiadomo – organizator). Ale i na nas przyszła pora. Nieważne. Dobrze.

To bardzo ciekawe. Teraz bardziej osobiste pytanie. Franek, tylko na litość Boską, notuj wyraźnie i dokładnie, żeby mi nie było jak ostatnio, bo się wreszcie pożegnasz z tą robotą. Oczywiście, proszę pani. Wasza idolka, drogie panie. Czyje dokonania są dla was największym bodźcem do dalszej pracy, do odnoszenia coraz to nowych sukcesów? O idoli nie pytam, bo nie ma to najmniejszego sensu. I znów ten perlisty śmiech. A my popatrzyliśmy na siebie z asystentem jak zbite psy. Zachciało nam się pić.

Ja osobiście uwielbiam Urszulę Tomczak, sposób w jaki formułuje myśli o przestrzeni, jak tworzy kształty, jak używa różnych kolorów, odcieni… Jest taka… trochę bałaganiarska, ale w taki cudowny, ułożony sposób. To powiedziała Małgosia i Bartek zaczął się zastanawiać, czy mieszka w pokoju urządzonym w taki sposób.

Dla mnie przede wszystkim ważna jest Jadwigę Staniszkis. Bez niej trudno pomyśleć w ogóle o współczesnych, polskich naukach społecznych. Czasami wydaje się mieć odpowiedź na wszystkie możliwe pytania o życiu i śmierci. Tak odparła Magda, a Łukasz pomyślał, że chciałby wreszcie przeczytać tą pracę doktorską. Może coś by zrozumiał.

Cóż, jeśli chodzi o zawód wykonywany (uśmiech) to oczywiście podziwiam Agnieszkę Górniakowską – chłodny profesjonalizm, siła charakteru, powaga. Ale jestem też fanką dziennikarek – Brygidy Grysiak, Doroty Gawryluk, Jolanty Pieńkowskiej. Gdy Agnieszka skończyła swą wystudiowaną wypowiedź, Kacper chwilę próbował odgadnąć na czym polega „chłodny profesjonalizm”. Szybko się jednak poddał.

Myślę, że ona jest nie tylko moją idolką. Myślę, że dla nas wszystkich jest czymś w rodzaju siostry duchowej – Kazimiera Szczuka. Kiedy porzuciła te programiki o książkach i zaczęła robić prawdziwą telewizję, zrozumiałyśmy, że trzeba w życiu dokonywać właściwych wyborów. Nie można mieć wszystkiego. Radek nie mógł sobie za nic przypomnieć, jaką książkę wziął ze sobą, gdy poszedł podrywać Ewelinę. Odniósł jednak wrażenie, że musiał tej książki wcześniej nie przeczytać. I

 popłyną perlisty śmiech i rozkoszny szczebiot, a my z uwagą zaczęliśmy oglądać swoje buty. I gdyby tylko zobaczył nas teraz jakiś zabłąkany na polskiej ziemi snajper, serbskiego pochodzenia, pewnie nie wahałby się ani chwili. Szybkim ruchem zrzuciłby z ramienia karabin, podniósł lunetę do oka i oddałby cztery szybkie strzały. A potem odszedłby uspokojony, bo za zabicie czterech frajerów Trybunał ds. Zbrodni w b. Jugosławii, z siedzibą w Hadze, nie ściga. Pewnie nawet nie pomyślałby o tym, żeby coś zrobić asystentowi. Ktoś, kto zaczyna swoją karierę od lania po głowie, od Pani Redaktor, ma szansę wpasować się w społeczeństwo. Może nawet zostać mężem pani prezydent.

Niestety, żaden południowosłowiański brat nie zaszczycił Krakowa wizytą tego wieczoru. Może zresztą zaszczycił, ale nie spojrzał we właściwe okno. Nieważne. Ponieważ robi się groźnie, robimy to, co zwykle.

Bartek wkłada rękę do kieszeni i ukradkiem wybiera numer Łukasza. Ten odbiera telefon, taktownie wychodzi do przedpokoju i pozoruje rozmowę. Następnie (wciąż będąc w przedpokoju) dzwoni do Radka i wraca do pokoju. Gdy Radek pozoruje rozmowę i dzwoni do Bartka, Łukasz tłumaczy swojej damie, że właśnie zadzwonił kolega fotoreporter, znajomy z dawnych czasów, który wrócił ze strefy wojny i naprawdę tylko jeden dzień będzie w Krakowie i musi się teraz z nim spotkać. Tymczasem Radek wraca, a Bartek wychodzi, żeby zadzwonić do Kacpra. Bardzo istotny jest element historii. Każdy z nas musi opowiedzieć o spotkaniu z kimś innym. Kobiety naszego życia nie mogą wiedzieć, że wychodzimy razem, bo zaraz byłyby te spojrzenia pełne nienawiści.

Zresztą one pewnie i tak wszystko wiedzą. One zawsze wszystko wiedzą.

W każdym razie w tej chwili jesteśmy jak prawdziwi spiskowcy. W ciągu piętnastu minut załatwiamy telefony. Wychodzimy w odstępach mniej więcej pięciominutowych. Po drodze dzwonimy po Filipa. Góra 45 minut i jesteśmy na Stolarskiej.

***

Małgosia wyjechała, więc u Bartka na stole stoi Sofia Melnik. Ci z nas, którzy palą – palą, a wszyscy polegujemy, bo siedzeniem trudno to nazwać. I rozpiera nas duma.

Wreszcie o nas napisali. I to nie byle gdzie.

Kiedy wyciekliśmy ze spotkania naszych pań z Panią Redaktor z „Wysokich Obcasów” zaczął lekko siąpić deszcz. Filip dołączył do nas na Rynku. Na Stolarskiej nie było naszej ulubionej barmanki, tylko jakiś facet o dziwnych upodobaniach muzycznych. Ale nie zwróciliśmy na to uwagi. A można to było potraktować w charakterze znaku z niebios. Po czwartej kolejce drzewa na Plantach wyraźniej zaczęły rysować się w naszych myślach. I szybko podjęliśmy jedyną słuszną decyzję. Piętnaście minut – i byliśmy na ławce na Palntach. Odkręcaliśmy butelkę letniej wódki, chwilę śledząc trasy Straży Miejskiej by poznać tajemnicze ścieżki, którymi chadza. I poszło.

Wszystko trzeba było rekonstruować. I to właśnie robiliśmy przy Sofii Melnik.

Podstawowa rekonstrukcja wyglądała następująco. Gdy skończyliśmy 0,7, podeszło do nas kilku panów i zapytało o godzinę. Potem chcieli papierosa. Radek, jako najlepiej zbudowany, dostał pierwszy. Kacper, który akurat trzymał butelkę w ręce, rzucił nią w jednego z panów. Niestety rozbił tylko szybę w budce telefonicznej. Łukasz kopnął kolejnego pana w goleń i próbował uniknąć ciosu innego pana. Nie wyszło. Bartek zdążył zdjąć okulary akurat na czas. Kiedy powstrzymaliśmy pierwszą falę i rozważaliśmy strategiczne możliwości kontrataku, zawyły syreny. Panowie rzucili się do ucieczki. My również. Z tym, że oni mieli w tym większą wprawę. Dotarliśmy tylko do połowy Szewskiej.

Gdy wychodziliśmy z izby wytrzeźwień na ul. Rozrywki, było już sobotnie popołudnie. W przepaściach depozytu zniknął bilet Kacpra do Warszawy i wszystkie jego dokumenty, telefon komórkowy Radka, cała gotówka Łukasza i karty biblioteczne Bartka. Karty kredytowe cudownie ocalały. Jakoś trzeba było zapłacić za nocleg, prawda?

Bartek i Łukasz mają szczęście mieszkać ze swoimi paniami. Gorzej miał Bartek, ogólnie mówiąc. Jego o-ileś-tam-lat-starsza kobieta, doświadczona w związkach i wprawiona w bojach, przyjęła postawę chłodnego i wyniosłego milczenia. Bartek przemykał tylko cichaczem na trasie pokój-kuchnia-łazienka.

Magda najpierw długo i głośno krzyczała, potem płakała, a potem zrobiła Łukaszowi obfity w tłuszcze obiad.

Kacper i Radek poszli na piwo. Z tym, że Kacper miał wcześniej poważną rozmowę z Agnieszką na temat życia i odpowiedzialności. Rozmowa była krótka, bo Agnieszka musiała jechać na nagranie. Czyli jak zwykle.

I tak dotarliśmy do niedzieli.

Magda i Małgosia pojechały do Warszawy organizować sukces swojego życia. Ewelina przygotowywała kolejny referat na kolejną konferencję. Agnieszka miała nagranie. Bartek, Łukasz, Kacper i Radek już napoczęli butelkę, gdy wszedł Filip. W ręku trzymał „Dziennik Polski” i znacząco się uśmiechał.

W kronice kryminalnej „Dz.P.” napisano bowiem tak: „W nocy z piątku na sobotę policja zatrzymała studentów: Radosława A., Filipa B. i Bartłomieja C., biznesmena Łukasza D i dziennikarza Kacpra E. Zatrzymani byli pod wpływem dużej ilości alkoholu. Zniszczyli budkę telefoniczną i zakłócali spokój. Śpiewali „Międzynarodówkę”, utwory Czesława Niemena, „Rotę” i krzyczeli „Na Kowno””.

Rozsiedliśmy się wygodnie i odetchnęliśmy z ulgą. Jutro Bartek, Radek i Filip pójdą na zajęcia, Łukasz podpisze kolejną, istotną dla jego życia umowę, a Kacper pojedzie do Warszawy. Będzie jednak już zupełnie inaczej. Będziemy czuć się lekko, będziemy czuć się dumni. Będziemy czuć się prawie jak Dorota Masłowska (tylko, że nie jesteśmy tacy ładni, ani w ciąży). Kto wie, co będzie dalej, ale wiemy, że cały świat należy do nas.

Ania Tarłowska aniatarlowska@gazeta.pl

Spis treści: |Inspiracje_1|Inspiracje_2| |wstęp| |rozdział_1|rozdział_2|rozdział_3|rozdział_4|rozdział_5a|rozdział_5b| |rozdział_6|rozdział_7a|rozdział_7b|rozdział_8|rozdział_9|rozdział_10| |rozdział_11|rozdział_12|rozdział_13|rozdział_14|rozdział_15|rozdział_16| |17_Warianty| Najnowsze |18_Pożółkłe paznokcie| |19_Nie wierzcie dekoratorkom wnętrz| |20_Morda w kubeł!| Copyright © 2004 - 2005 Ania Tarłowska & Brothers

Nieznane do końca są przyczyny, które sprawiały, że nie spotykaliśmy się ostatnio tyle co kiedyś. Jasne, że było w tym trochę i mojej winy.

Chłopakom nic nie mówiłem o tym. By nie wzbudzać ich podejrzeń dlaczego permanentnie nie odbieram telefonów i nie odpisuje na ich sms-y, ograniczyłem się tylko do wysłania lakonicznego maila z informacją, jakoby w linii 192 został ukradziony mój komórkowy telefon. „Odezwę się do Was, gdy załatwię nowy aparat” – pisałem w peesie licząc, że tym sposobem udało mi się wygospodarować czas tylko dla siebie. Tak tylko właśnie i wyłącznie dla siebie, na realizację mojego indywidualnego projektu. Z dala od naszych kolektywistycznych pomysłów na założenie pizzerii, firmy fotograficznej obsługującej wesela i pogrzeby ludzi obdarzonych wykwintnym smakiem estetycznym, których aktualnie istniejące firmy z tej branży nie uwzględniają w swoim targecie stawiając na totalną masówkę. Z dala od naszych pomysłów założenie opiniotwórczego miesięcznika dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych terenu Warmii i Mazur, że pozwolicie iż ograniczę się tylko do naszych zeszłotygodniowych pomysłów.

Jednoosobowy projekt, genialny pomysł na sukces tylko dla mnie. Gimnastyka artystyczna w opozycji do dotychczasowych sportów zespołowych, samodzielne onanizowanie się w opozycji do seksu grupowego, modlitwa w małej zapomnianej kapliczce w opozycji do całego przemysłu turystyki pielgrzymkowej. Tak, macie rację, na te kilkanaście dni stałem się indywidualistą, a może i minimalistą. Przez chwilę nie pragnąłem aktywnie uczestniczyć w nieodzownych dla naszych knajpianych dyskusji planach realizacji ostatniej tezy o Feuerbachu sformułowanej przez Karola Marksa – „filozofowie rozmaicie interpretowali świat, idzie zaś o to, by go zmienić” (choć muszę to powiedzieć, o filozofii żaden z nas nie miał najmniejszego pojęcia). Po prostu chciałem wystąpić w telewizji.

Obiecując, mojej dziewczynie, Magdzie definitywne pozbycie się nowej płyty O.s.t.r. uzyskałem jej zapewnienie, że nie wyda moich zamiarów, a także i mojego kłamstwa z kradzieżą telefonu w jakiejś przypadkowej, niezobowiązującej rozmowie z na pozór nieznaną moim przyjaciołom osobą. Chyba wiecie o co chodzi, w mieście gdzie każdy z każdym zna się jak nie z zajęć baletu, z prywatnego przedszkola, z prestiżowego liceum (które nota bene ostatnio spadło trochę w rankingach), z praktyk w biurze poselskim pewnego prawicowego polityka kawalera, z kursu języka niemieckiego w Instytucie Austriackim, to z nowohuckiego kółka teatralnego, czy też zajęć na kierunku kulturoznawstwo międzynarodowe, a już na pewno ma jakiś znajomych w Rzeszowie, kwestia całkowitego zamknięcia gęby na kłódkę, wzięcia mordy w kubeł zdaje się być kwestią priorytetową.

I tak nie niepokojony żadnymi propozycjami napicia się alkoholu, uczestniczenia w charakterze doradcy-eksperta w zakupach seksownej bielizny dla Magdy, z dala od uniwersyteckich zajęć, całkowicie oddałem się przygotowaniom do występu w programie „Wielka gra” z tematu „Życie i dzieło Tomasza Baty oraz innych wielkich praktyków organizacji i zarządzania”.

Przyszłość rysowała się w konturach ponad 60-metrowego m2 w samym centrum Krakowa, z ogromnymi oknami, które miały zapewnić odpowiednie oświetlenie do domowego foto-studia, na piątym piętrze odrapanej (delikatnie mówiąc) kamienicy z klatką schodową rodem zerżniętą z któregoś z najstarszych podwórzy paryskiego Montmarte, oraz - co najważniejsze - mieszkanie w tak bajecznym miejscu miało być wyposażone w kosmiczne hi-fi, co było obietnicą aż nadto ordynarną, gdyż zupełnie powalało mnie swą niewyobrażalnie galaktyczną siłą oddziaływania. Mówiąc jeszcze inaczej, moja ambitna dziewczyna postanowiła się przeprowadzić. I co gorsza, plan ten obejmował również i moją osobę. I wcale nie chodzi o to, że nie protestowałem; że nie znajdywałem mocnych argumentów; że nie byłem zbyt nieugięty, czy pozbawiony stanowczości - oczywiście że walczyłem jak lew, by pozostać na starym, inna sprawa, że nie mam usposobienia aż nadto konfliktowego, zwłaszcza, iż był to przypadek kiedy naciskała moja lepsza połowa, a ja - co tu dużo ukrywać - już dawno temu, zanadto nie protestując, uwiązałem się w wolny związek partnerski, którego podstawa finansowa jest wszakże radykalnie sfeminizowana. Ale do rzeczy.


Nie wierzcie dekoratorkom wnętrz.

Zwłaszcza, gdy obiecują wam wspólne mieszkanie sam na sam. Strzeżcie się ich, kiedy opowiadają wam wszystkie te historie o najstarszych artystycznych dzielnicach jakichkolwiek cyganerii świata, gdy pokazują wam klatki schodowe, po których - wedle ich słów - spływa poezja światła, bo zaprawdę powiadam wam, nie jest to poezja tylko psi mocz. Nie dajcie wiary historiom o czakramach i pozytywnej energii, która emanuje ze starych murów, bo nie jest to język miłosnej mistyki tylko chytrej propagandy; a już zupełnie, nigdy, przenigdy i pod żadnym pozorem, nie wierzcie w obietnicę otrzymania nowego, pięknego, czarnego, audiofilskiego hi-fi ze wzmacniaczem mocy i sześcioma kolumnami.

Bo jeśli uwierzycie, atoli powiadam wam, prawdopodobnie będziemy sąsiadami w tej samej zaszczanej ruderze.



Wszystko zaczęło się na długo wcześniej przed incydentem z ciemnią. Chociaż prawdą jest, iż był to jeden z nielicznych momentów mojego życia, gdy naprawdę czułem się pasażerem tylko w jedną stronę i byłem gotów przysiąc, iż moja ciemnia na parę chwil, wskutek drinków Kacpra, postanowiła zamienić się w jaskinię Platona, a wokół nas krążyły najprawdziwsze platońskie idee, które potem przeistoczyły się w osobę Łukasza i dwóch gości z Erki. Oczywiście Kacpra już wtedy nie było (spał w domu). Jak powiadam wszystko zaczęło się na długo przed piciem odczynników, a moje niedoszłe zejście z tego świata było dla Magdy ostatecznie, poza początkowym szokiem, tylko wygodnym pretekstem do tego, by sprawnie zrealizować swój plan przeprowadzki.

Po tym, jak zarzygałem całe mieszkanie utrwalaczem do błon czeskiej firmy Foma, nikt ze współlokatorów nawet nie protestował, gdy się pakowałem.

Nikt też nie zdawał sobie sprawy, bo rzecz jasna nie mógł sobie zdawać, w jaką historię już wkrótce wplącze wszystkich nas moje nowe 60-metrowe m2 w samym centrum miasta. I nawet wtedy, gdy Magda - jak zawsze po czwartym czy piątym kieliszku - ostatecznie (jak zawsze publicznie, nic wcześniej nie wiedziałem) przyznała się, iż "to mieszkanie właściwie jest jej pierwszą poważną inwestycją, a ona sama, nieoczekiwanie dla siebie samej, dostała kontrakt na pracę w Belgii, który może trochę potrwać" - nawet wówczas więc, gdy koniec końców wyszło na jaw, że mam być w nowym mieszkaniu kimś w rodzaju samotnego ciecia-lokatora pod nieobecność ukochanej-właścicielki, nie mogłem przypuszczać, w jakie tarapaty pakuje Radka, Łukasza, Kacpra, Filipa i siebie.

A także dwie koleżanki, ale to już zupełnie inna bajka.

Mój Boze c.d. 4 „Pożółkłe paznokcie”

Drzwi do ciemni Bartka otworzyły się gwałtownie. Dwóch sanitariuszy przyniosło nosze. Na podłodze pod ścianą leżał Bartek. Jego wychudłe ciało ani drgnęło jedynie usta wydawały cichy charkot. Łukasz, który go w tym stanie znalazł i wezwał karetkę, podszedł do głowy przyjaciela.

- Co się stało?! – oczy krewkiego fotografika lekko się otworzyły. Niewyraźnie wymówił sześć liter:

- K a c p e r …

Można się było jedynie domyślać, co się naprawdę wydarzyło.

Bartek od prawie dwóch tygodni nie wychodził ze swej nory. Wilgotne, przesiąknięte chemikaliami powietrze powoli acz nieubłaganie naruszało jego i bez tego już kruchą konsystencje. Przygotowywał wielkoformatowe odbitki na swój wernisaż w BWA, i przy okazji robił próbki zdjęć do książki, którą miał zamiar wydać do spółki z Mędrcami Ze Stolarskiej. Praca była czasochłonna i monotonna, i choć dysponował dość dobrym sprzętem, szła opornie. W krótkich przerwach, jakie sobie robił wychodził na zewnątrz, by zaczerpnąć świeżego powietrza i przyjąć minimalną dawkę światła na swą ziemistą cerę. Ćwierkające ptaszki koiły jego skołatane nerwy, czasami chciał zapalić, ale nie robił tego, spokój ogarniał jego duszę. Koniec wiosny świetnie nadawał się na tego rodzaju pracę.

Mniej więcej w tym samym czasie Kacper oddawał się różnorakim uciechom cielesnym w swojej pracy. Nosił krzesła, zamawiał pączki, rozkładał obrusy, rozmawiał ze znanymi z telewizji i kolorowych magazynów osobistościami (ponoć Kazimiera Szczuka była zachwycona timbre jego głosu), czyli ogólnie – organizował. Wstając o świcie pierwszymi słowami, jakie wypowiadał były zazwyczaj „Ja pierdole” lub „O kurwa”, czym podkreślał zbyt wczesną porę pobudki, jednak nijak się one miały do jego pracy. On ją celebrował. Każda drobnostka, ot choćby spotkanie ze Sławomirem Shuty potrafił zamienić na przeciągającą się i narastającą rozkosz, intelektualne wybawienie od nudnego wypełniania faktur. Po ciężkim dniu pracy, gdy swym golfem dojeżdżał do domu wracały jednak myśli o niespełnieniu. Niespełnieniu twórczym. Kacper zawsze powtarzał sobie, że przepisze wszystkie swoje wiersze, opowiadania i opowiadanka, które zalegają w przepastnych szufladach jego biurka, tudzież w pustych kartonach po wódce pod łóżkiem. Przepisze je i wyda. W marzeniach przesuwały mu się jak w fotoplastykonie obrazy: wielkie plakaty w witrynach największych księgarń miasta, wywiady, autografy.

Zyskawszy autorytet i uwolniwszy się od obowiązków przeciętnego człowieka mógłby zająć się polemiką z najtęższymi umysłami tego świata.

Ten natłok obrazów, które jednak póki co się nie urzeczywistniały, strasznie wysuszył mu gardło. Zapalił papierosa i poszedł do sklepu. Mineralna z magnezem dobrze robi przed nauką. Wracając zobaczył Bartka stojącego przed swoim garażem. Ręce w kieszeniach i uśmiech na twarzy wskazywały, że był z czegoś zadowolony.

-Jak leci, panie wegetarianin?

- Aaa, robię te zdjęcia, niedługo oczy będę miał jak szczur czerwone od tej ciemni całej. Do książki też pomału coś zaczynam robić. Chcesz zobaczyć? – Bartek nie zauważył, by Kacper miał w rękach jakąś flachę, więc bez obawy mógł go zaprosić.

W utrwalaczu leżały stykówki. Kacper przeglądną j je pobieżnie i uśmiechnął, się –pamiętał, w jakich okolicznościach robili niektóre zdjęcia.

- Mogę sobie jedne wziąć?

- Ok, nie ma problemu.

Chowając zdjęcia do torby zaczepił o bombonierkę z wiśniami w likierze. –Wiśnie w likierze?! –pomyślał. Przecież to jego imieniny, dostałem w pracy od "kolektywu pracowniczego"! Czyli, że pod bombonierka powinna leżeć… taaaaak!!! Litr Absoluta!!!

Bartek, widząc co się szykuję, wyciągnął telefon – Kochanie? Tak, będę późiej…

Puste pojemniczki po filmach zwane "kodakami" idealnie nadawały się na kieliszki, a czerwone światło sączące się z rogu pokoju zachęcało do zadzwonienia po jakieś panienki. Rozmowy toczyły się na różne tematy. Chwilę poklęli na Radka, że się nie odzywa i w ogóle wali w chuja, na Filipa, ze buc jest i się od picia wykręca, na Łukasza, że się odżegnuje od starych klimatów i próbuje zrobić karierę na uczelni. Wszystko było jak należy, do momentu w którym Kacper stwierdził „zróbmy to” co z regóły nie oznaczało nic dobrego. Tym razem, poniesiony górnolotnym uczuciem ambicji dorównania Wieniczce Jerofiejewowi stwierdził, że muszą wypić jakiś oryginalny drink. A że płynnych chemikaliów było tu sporo, wiec zmieszali co nieco. Reszta pozostaje milczeniem. A raczej charczeniem.

Parę dni później Bartek powiesił na ścianie w ciemni wielki napis "Zabrania się picia wywoływacza i innych odczynników"

Poczytaj jakikolwiek magazyn dla kobiet i zobaczysz, że zawsze powtarza się ta sama skarga: mężczyźni – dwudziestoletni czy trzydziestoletni – są beznadziejni w łóżku. Nie interesuje ich „gra wstępna”; nie pragną „stymulować erogennych sfer” płci przeciwnej; są samolubni, chciwi, niezręczni, brak im ogłady. Te wszystkie zażalenia, nie mogę się oprzeć wrażeniu, są raczej ironiczne. Kiedyś, kiedy byliśmy mali, nie interesowało nas nic poza grą wstępną, ale też właśnie dziewczyny nie były zainteresowane nami. Nie chciały, byśmy je dotykali, stymulowali, pieścili; tak naprawdę to waliły nas po gębach, kiedy tylko tego próbowaliśmy. Wcale zatem nie dziwi, że nie jesteśmy w tym wszystkim dobrzy. Spędziliśmy dwa albo nawet trzy krytyczne dla naszego seksualnego rozwoju lata będąc pouczanymi, że tak przecież nie wolno, byśmy o tym w ogóle nie myśleli. Między czternastym a dwudziestym czwartym rokiem życia „gra wstępna” z czegoś, czego chłopcy chcą, a czego dziewczyny nie chcą, zamienia się w coś, czego kobiety potrzebują, a czym mężczyźnie nie należy zawracać głowy. Zdaje mi się nawet, że idealną parą byłaby czytelniczka Cosmo i czternastoletni chłopiec.

Nick Hornby

...oto jest pytanie. Obawiam się, że część autorów tej sagi postanowiła robić karierę samodzielnie, pozostali porzucili wszelki kontakt ze światem. Jedni oddali się więc medytacji, inni grze w szklane paciorki, wszyscy wciąż jeszcze żyją. I to jest, jak na razie, wiadomość optymistyczna.

PZdr, Ania Tarłowska
tarlowska_blog@o2.pl

PS Powrót jest strategią wzmacniającą promocję. Ania Tarłowska i jej bohaterowie powrócą wkrótce.

- Bociany, spierdalać do Afryki! - darł się na całe miasto pijany Kacper.

Rynek Główny targany był przeciągami, które o tak później porze przerzucały sterty śmieci z jednego miejsca na drugie. W istocie było coś w tym naszym przemarszu przez miasto z saharyjskiej karawany, pewien ład, ekonomiczne zorganizowanie, bo szliśmy sznurkiem i przeciąg doskwierał mniej. Co nie przeszkodziło w kontynuowaniu nośnego tematu, jakim jest ornitologia - przynajmniej niektóre jej kulturowe implikacje.

- Bociany, spierdalać do Afryki!

- Prędzej rzeką Wisłą przypłynie statek piratów o pięciu masztach, dwudziestu armatach, niż dojrzysz tu jednego, choćby kurwa zdechłego, boćka - nasz dobry przyjaciel z rosjoznawstwa, Filip, starał się załagodzić postulat Kacpra, choć z góry było wiadomo, że trud jest daremny. Kacper upajał się swoją frazą.

Łukasz szedł milczący, wyraźnie nie w humorze, gdyż w barze nie przyjęto jego czeskich koron, za które usiłował kupić nam wszystkim po piwie. Mieliśmy nienajlepszy dzień. Po raz pierwszy, delikatnie - ale jednak - wyproszono nas ze Stolarskiej. Było bardzo późno, trochę zimno i w zasadzie o czym można było żywo rozprawiać, jeśli nawet sam Marcin Świetlicki, który - zdarza się - czasem pojawia się na Stolarskiej (co trochę nas dekoncentruje) tym razem wyszedł dużo wcześniej i - jak udało się nam zauważyć - sprawiał wrażenie bardzo śpiącego.

- Dziennikarze RMF-u zajęli się losem biednego bociana, który utknął w naszym kraju gdzieś koło Białej Podlaskiej - Łukasz, odprowadzając wzrokiem opuszczającego knajpę Świetlickiego, wyraźnie zapragnął zapełnić pustkę, która nastała w naszych sercach po wyjściu poety - Zresztą to bardzo wzruszająca historia - ciągnął dalej znad kufla - bocian bez przerwy czatował w miejscu, gdzie zginęła jego życiowa partnerka.

Kacper wzniósł nieco patetyczny toast za lojalność, a ja przypomniałem sobie wczorajszą lekturę, którą podałem, starając się nawiązać do dykcji Agnieszki, telewizyjnej prezenterki pogody i dziewczyny Kacpra.

- Lecąc do Afryki bocian przelatuje przez Bliski Wschód i Izrael - wskazałem ręką na wyimaginowanej mapie - Czyli że symbol polskości, zwierz niemal narodowy, który mógłby stać się symbolem wszechpolskich godeł, jest pozbawiony wszelkich natręctw rasizmu i antysemityzmu, a przy okazji cechuję się niebywałą otwartością. Na świat i ludzi.

Filip zadławił się piwem, a Kacper zdołał rzucić mimowolną uwagę, iż związek z Magdą wyraźnie mi nie służy. Od razu uświadomiłem sobie gorzką prawdę, że nikt z tu obecnych nie ma okazji czytać rzeszowskich dodatków Gazety Wyborczej, na czym niewątpliwie cierpi ich erudycja. Na pomoc przyszło jednak nieoczekiwanie ogólnopolskie wydanie Gazety. Łukasz zasugerował bowiem, że wcześniejszy w tym roku wylot bocianów musi mieć swój związek z tekstem „Kraj sportów ekstremalnych” Michała Olszewskiego, i że w boćkach, a z pewnością w tym z Białej Podlaskiej, również od dłuższego czasu wzbierała się „głucha, zapiekła niechęć do rodaków i miejsca, w którym przyszło mu się urodzić”.

Zawsze podziwialiśmy Łukasza za zdolność sypania prasowych cytatów z rękawa.

- Spierdalajmy więc do Afryki - powiedział, wstając Kacper - od kiedy Kapuściński podróżuje z Herodotem, nie wiadomo, co się tam dzieje.

- E, lepiej wysłać tam Michała Olszewskiego, skoro już się pakuje - stwierdził Filip - jeśli mają tam bilety, jest szansa, że Michał wyskrobie sobie Nobla.

Właśnie wtedy Łukasz postanowił zamienić swe korony na piwa, co, jak się okazało - w połączeniu z odmową barmanki oraz awanturniczą naturą Kacpra - nie wyszło na dobre. Poszliśmy więc dalej.

Wczesna jesień w mieście, które - poprzez fakt, że na starość ściągają tu z emigracji wszyscy wielcy poeci, prozaicy, dramaturdzy - przez niektórych młodych frustratów złośliwie nazywane jest umieralnią, otóż tutejsza jesień, zwłaszcza w okolicach Plant, gdzie - wiadomo - nie jedno wiekowe i przygarbione drzewo wyrasta, jest dosyć posępna. Korytem Wisły ślizga się zimne powietrze z gór i - docierając do ustawionych ukośnie, jakby ręką złośliwego demona, murów Wawelu - zostaje rozcięte na dwa strumienie, z których to następnie jeden zasila Rynek Główny i Planty, a drugi pędzi, by przemrozić tyłki tym wszystkim trendy-cwaniakom z Kazimierza.

Centrum jest więc w zasadzie wiecznie zimne, co powoduje, iż przeciętni Krakowianie, a zwłaszcza studenci i profesorowie, wciąż chodzą zasmarkani i często chorują. Jest to przyczyną nieustającej frustracji, jaka ogarnia młodych literatów i intelektualistów, bowiem permanentne przeciągi już od połowy września nieuchronnie przekładają się na katastrofizm światopoglądowy wszystkich tych, którzy zmuszeni są bywać, by uchodzić za poważnych twórców, w kilkunastu obowiązkowych knajpach, kawiarniach i księgarniach, a więc na szlaku szalejącego zimnego powietrza.

Nas na szczęście krakowska frustracja jak dotąd omijała. Nie to że nie chcieliśmy zostać modnymi literatami czy szanowanymi intelektualistami, w głębi duszy chcieliśmy bardzo. Przyczyna była znacznie bardziej prozaiczna i w zasadzie nie dla biografów. Zbyt zasiedzieliśmy się na Stolarskiej.

Ale i to miało się właśnie skończyć. Wiatr dął niemiłosiernie. Widmo frustracji zaglądnęło nam w oczy i jako pierwszego dopadło Kacpra, który począł wypominać bocianom, że niby polskie, a jak jest w kraju ciężko, wieje i zimno, to ich kurwa nie uświadczysz. Weszliśmy w spór, którego efektem miała być teoria "syndromu bociana" i nawet Łukasz niespodziewanie przerwał milczenie, by z błyskiem w oku oznajmić, iż to jest szansa na niezły biznes i że czym prędzej powinniśmy założyć biuro podróży "Bociek Travel". Poszliśmy więc w kierunku mieszkania Radka, który przez cały ten czas uparcie nie odbierał telefonu. Jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, iż nowo upieczony krakowianin, niejaki Maciej Kaczka, miał ukraść nam pomysł na nasz złoty interes. Radek oznajmił to nam w drzwiach swego domu wraz z podaniem aktualnej godziny, o której normalni ludzie w czasie wolnym od wojny i demencji alkoholowej raczej nie składają sobie wizyt.

Radek – BMW

           
- … Dobra, stary, weź mi tu nie opowiadaj takich pierdół! Wchodzimy w ten biznes, my dajemy pięćdziesiąt tysięcy, resztę dokładają Wacki i jest w porządku. Co? Czekaj, musze przełączyć na drugą rozmowę – Radek zręcznie przełączył się przyciskiem na kierownicy na drugą rozmowę. Dzwoniła ………………  [tu wstawić imię dziewczyny Radka].
- No cześć, dziubdziusiu. Nie, nie będę o ósmej jak mówiłem, jestem dopiero pod Kielcami, a musze jeszcze wskoczyć do Wacków. Po za tym samochód coś nawal, podjade chyba na szybki przegląd. Proszę? Nieee, za darmo, w końcu to beemka, niedawno kupiona, na gwarancji a ich serwis jest czynny dwadzieścia cztery ha. Wiesz, muszę kończyć gadam własnie z Łukaszem. Znowu ściemnia, że on się boi takiego ryzyka, że nie chce się angażować zbytnio. To ja mu mówię… co? Aaa, gotujesz smaczną kolacyjkę, ok., to nie przeszkadzam. – chwila przerwy, uśmiech pojawia się na jego twarzy - Ja też cię kocham – cmoknięcie do telefonu.
Za oknem mknącego po „gierkówce” BMW świat stawał się coraz bardziej odległy i bezbarwny. Nowoczesna kapsuła mknęła z zawrotną szybkością, pochłaniając dziurawy asfalt i mijając kolejne polonezy wypchane kapustą i marchewką zmierzające w sobie tylko znanym kierunku. Radek zadumał się przez chwile. Dwie sekundy myślał intensywnie, i gdyby był to film, to owa chwila trwała by relatywnie znacznie dłużej, rozpoczynając się i kończąc rozmazanymi obrazami, między którymi scenarzysta upchnął by zapewne wiele rozmaitych treści (narodziny, chrzciny, pijanych wujków na pierwszej komunii, pierwszy pocałunek, stosunek, szalunek…) jednak rzeczywistość szybko wyrwała go z tej chwilowej umysłowej obstrukcji. Na pierwszej linii czekał Łukasz. Radek wrócił do przerwanej z nim rozmowy.
- To ja. Sorry, kobieta dzwoniła. Na czym skończyliśmy? – w trakcie gdy Łukasz naprowadzał rozmowę na właściwe tory, silnik lśniącego bolidu grał swoje ośmiocylindrowe intermezzo. – Aaa, racja. No wiec przypominam ci, że jeśli Wacki się dołożą to na pewno w na tym biznesie nie stracimy. Co? - znów milczenie – No oczywiście że będą w większości. Ale co z tego? My drukujemy jedną książkę rocznie a oni tysiąc jakiegoś gówna, i przedruków niemieckich gazet. A że dołożymy się troszeczkę, to będziemy mieli pewne miejsce gdzie nas wydrukują. Proste. Czyli wszystko jasne? To do zobaczenia. Trzeba by się zobaczyć i co nieco wypić, jak myślisz? – nawet dźwięk migacza mówił radośnie „tak, tak, tak!!!” zamiast zwyczajowego „tik, tik, tik” – Dobra, jutro na stolarskiej. Narazie – Radek wyłączył telefon. Ciche „bip” i wyświetlił się komunikat na komputerze pokładowym, informujący ile trwała jego ostatnia rozmowa. – Ciekaw jestem, jak ja, biedny pisarz zapłacę te wszystkie rachunki telefoniczne – pomyślał złowieszczo Radek.

Kacper – VW Golf

Frustracja i gorycz przepełniała serce Kacpra. Wyszedł wcześniej z imprezy. Musiał. Nie mógł pić, a bez picia nie ma zabawy, twórczych myśli i dobrej gadki potrzebnej przy wychaczaniu panienek. Nie mógł pić, bo musiał prowadzić. Po wielu uściskach i objęciach z wyperfumowanymi i lekko znietrzeźwionymi dziewczynami, pocierając otwartą dłonią o poręcz zaczął schodzić. Drzwi na zewnątrz ustąpiły pod naciskiem muskularnej ręki z pewnym oporem i skrzypnięciem. Chłodnawe już o tej porze krakowskie powietrze zakręciło myślami frustrata na tyle, że musiał zapalić.
- Boże, jutro znowu mam pisać – kręcił papierosem koła w powietrzu - Dobrze, że przynajmniej najpierw zobaczę się z tumanami na stolarskiej. To się napijemy, hiehie. – monologi z samym sobą w głowie są znaną receptą na poprawę samopoczucia – zresztą co ja się będę stresował. Jeszcze są tak zwane wakacje. Świat zmierza ku upadkowi. Kiedyś to było inaczej. Na przykład nasi rodzice. Ci to mieli luz. Nie ważne, na jakich studiach się było, i tak trzeba było odbyć wakacyjne praktyki. Mężczyźni do woja, a kobiety do spółdzielni „Żaczek”. I albo wkładać ogórki do słoików, albo sprzątać hale produkcyjne. A my, dzieci kapitalizmu skażonego końcówką socjalizmu, co?! Praktyki, cholera, w Kazachstanie. Albo w jakiejś firmie, niby „podwyższanie kwalifikacji”. A wszystko po to żeby było czym zapełnić CV.
Podszedł do swojego golfa. Stary, wierny towarzysz Kacpra jesze nigdy go ni zawiódł. Trzecia wersja, model z serii kolekcjonerskiej „Bon Jovi”, ale w takich szczegółach orientowali się tylko wtajemniczeni. Nocą, widząc go pędzącego po alejach cisnęło się na usta „Nocny Mściciel” Zapuściwszy silnik, Kacper włączył radio. Z głośników sączyła się przyjemna i relaksująca muzyka. Ach, żeby tak zapaść się w ten aksamitny fotel, najlepiej z jakąś kobietą u boku! Chociaż nie, u boku to nie za bardzo. Przeszkadzała by trupia czaszka wieńcząca lewarek zmiany biegów. Czaszka z rogami. Więc na kolanach. I podnieść przyciemniane szyby, i pojechać na wzgórze z którego rozpościera się widok na nocną panoramę Krakowa. Taaaak.
Ale nie. Nie teraz. Nie tym razem. Pora postawić sobie pomnik trwalszy od spiżu. W końcu mam 23 lata.

Łukasz i Bartek – Holenderskie rowery

- Uważaaaaaaaaj!!! – grymas na twarzy Bartka świadczył wymownie o kiepskiej sytuacji w jakiej znalazł się Łukasz. Mknęli swoimi nowo zakupionymi holenderskimi rowerami w dół alejki, jednak Łukasz zapomniał o radzie złowieszczo, niczym czarnoksiężnik wyglądającego sprzedawcy używanych rowerów, która brzmiała jak klątwa „Uważajcie na hamulce. Są mocno zużyte.” Jechał bardzo szybko i słysząc okrzyki Bartka, zaczął hamować, co jednak nie powodowało oczekiwanego skutku. Łukasz niebezpiecznie zbliżał się w pobliże płotu otaczającego cmentarz
- W liście!!! Wjedź w liście!!! –darł się Bartek.
- Aaa!!! – odpowiedział mu Łukasz. Wyroki boskie są nieznane. Tu jednak Najwyższy stanął na wysokości zadania: Łukasz otrzepawszy się z liści wstał, lekko się chwiejąc, natomiast rower prawie w ogóle nie ucierpiał.
-Lepiej sprowadzę go na dół. Widzisz, panie Bartek, spełniliśmy nasze marzenie. Mamy te przeklęte holenderskie rowery, ale coś mi się wydaje, że marzenie nas przerosło.
Wymowne spojrzenie Bartka zza jego okularów kwitowało sytuacje.
- Rozmawiałem wczoraj z Radkiem, mówiło tym przetargu na drukarnie. Nie wiem, czy to jest dobry pomysł. – powiedział Łukasz, wyciągając liście ze spodni.
- Skoro wszyscy się zrzucamy, to ryzyko się rozkłada. Po za tym, to naprawdę jest niezły pomysł, jeśli będziemy w piątkę pisać jedną książkę rocznie. Opłaci nam się. Wacki to cwaniaki, ale w kwesti udziałów nie będą mieli dużo do powiedzenia. Drukarnia będzie do naszej dyspozycji akurat na tyle czasu, żeby wydrukować przyzwoity nakładzik. – po dłuższym przebywaniu z Łukaszem, studentem ekonomi, Bartek nabył pewnych zdolności kombinatorskich.
- Ale czy my naprawdę jesteśmy aż tak dobrzy? Ja wiem, wygraliśmy konkurs na powieść chilloutową, ale to była mizeria, szczerze mówiąc. No bo kto nam miał podskoczyć? Warszawka? Nie rozśmieszaj mnie.
- Racja. Pamiętasz tych studencików, którzy przynieśli trylogie „Praga północ – odwieczny bój o wartości”, hehe, patetyczna rzecz.
- Cóż. Ale poważnie. To brzmi jakoś dziwnie: będę drukowany w drukarni której jestem współwłascicielem. To brzmi prawie tak tandetnie jak tekst z jednego bloga: „przez podkoszulek przebijały sutki, jak flagi zatknięte na dwóch szczytach przez zdobywców”
Bartek popukał się w skroń
- Te liście które połknąłeś, to chyba czymś nasączone były.
Panowie, teraz już pchający swoje rowery, udali się w nieskończoną perspektywę alejki. Chociaż i tak wiedzieli, że za choryzontem czai się stolarska.

Filip – busik relacji Kraków – Olkusz

To nie był dobry dzień. Absolutnie był to zły dzień dla Filipa. Upał niemiłosierny, a upałów Filip nie lubi. Nagrzany asfalt i budynki oddawały swoje ciepło w nocy, a w dzień słońce piekło jeszcze bardziej. Musiał jechać na wieś w sobie tylko wiadomych sprawach.
- Rowerem mi się nie chce jechać. Jeszcze się zmęczę. Samochodu brak. Busik zostaje. – ponura myśl. Busik to dla człowieka wykształconego, lub jak w przypadku Filipa kształcącego się (wiecznie), akt desperacji.
Powolnym krokiem ruszył ze swojego mieszkania w stronę, gdzie ciągnie tłum babuszek z siatami i młodzieńców w dresach – na kleparz. Kleparz to swego rodzaju mini dworzec. Pętla autobusowa, budki z chotdogami i hamburgerami. I wreszcie cel pielgrzymki – wydeptane w chodniku miejsce gdzie oczekuje się na busika.
Podjeżdża… biały Mercedes, rocznik ’91… zwalnia przy krawężniku i…. ruszyli!!! Pierwsza przy drzwiach babcia z siatką, traci swoją pozycje na rzecz młodzieńca który zaznajomiony jest z techniką otwierania drzwi busa lepiej niż staruszka. Po chwili jest w środku, biegnie na koniec i jeeeeeeest! Pierwsza strategiczna pozycja zajęta, prooooooszę paaaaaaństwa!!! Filip stoi ciągle na zewnątrz, i tak wie jak się to skończy. Powstaje małe zamieszanie, jedna z pań pomyliła się wsiadając, myśląc że to busik do Skały. Kierowca macha rękami i… zawodniczka wyautowana!!! Zaostrza się walka o jej miejsce. W końcu, po kilku minutach pozycje są zajęte. Filipowi zostaje miejsce z przodu, gdzie, jeśli wszystko pójdzie jak zwykle, jego twarz będzie narażona na bliskie spotkania z tylnymi częściami ciała pasażerów zajmujących miejsca stojące.
- Kurwa, do chuja, co za gówno. Czy ci ludzie się myją w ogóle? Jezuuuuuu! – jęczy przez zaciśnięte zęby.
Wehikuł nie posiada klimatyzacji, co przy tym zagęszczeniu ludności, w szybkim tempie doprowadza do kwitnięcia ludzi i kiśnięcia warzyw, które przewożą.
Nagle olśnienie.
- Tak, tak!!! To powinienem napisać!!! To jest to, co ludzie chcą czytać!!! Prawdziwe życie, rozterki, problemy i ich rozwiązania – wybuch euforii przerywa dźwięk telefonu
- Halo. – bełkotliwie pyta Filip. – dzisiaj na stolarską? Nie, jadę na wiochę właśnie. Jeśli chodzi o drukarnie to ja się z Radziem zgadzam, trzeba to zrobić. No pewnie. Dobra, dobra, ty się tu już nie tłumacz, mamy kasę, w końcu „Powieść chilloutowa” się nieźle sprzedała. A jak nie napiszemy w ciagu roku książki, to będziemy w naszym czasie w drukarni drukowali na przykład pornole. To się zawsze sprzeda. No… to do zobaczenia.
- Czyż to nie cudowne? - Pomyślał Filip – własna drukarnia. Optymizm. Niezależność. Własne książki. Ślicznie.
Świat jest piękny.
Przynajmniej na zewnątrz busika.